1. Kun je jezelf even kort voorstellen?
Mijn naam is Peter Schouten, 58 jaar oud, geboren en getogen in Uddel. Op mijn zevende werd ik lid van de vereniging en, op een korte onderbreking van bijna een jaar na, ben ik sindsdien altijd actief gebleven. In eerste instantie als voetballer, later als vrijwilliger – en dat ben ik tot op de dag van vandaag.
2. Wat voor vrijwilligerswerk doe je binnen de vereniging?
Als bestuurslid ben ik verantwoordelijk voor het vertegenwoordigen van de belangen op het gebied van wedstrijdzaken. Dit houdt in dat ik actief betrokken ben bij de organisatie van wedstrijden en het waarborgen van een goed verloop van alles wat daarbij komt kijken.
Naast mijn bestuursfunctie maak ik deel uit van de voetbalzakencommissie. Binnen deze commissie zet ik mij in voor het verbeteren van alle voetbalactiviteiten die verband houden met wedstrijdzaken van de KNVB. Ook werk ik nauw samen met onze fieldmanager, Jan de Vries, waarbij ik de coördinatie van het onderhoud van de sportvelden op mij neem.
Omdat de functie van secretaris momenteel vacant is en deze taken door het bestuur gezamenlijk worden uitgevoerd, neem ik daarnaast verschillende ondersteunende werkzaamheden vanuit deze rol op mij. Op deze manier blijft de continuïteit van het secretariaat gewaarborgd.
3. Hoelang ben je al vrijwilliger bij de vereniging?
Ik ben inmiddels meer dan 35 jaar actief als vrijwilliger. Mijn werkzaamheden begonnen destijds als jeugdleider en het schoonmaken van kleedkamers.
4. Wat maakt vrijwilliger zijn bij Prins Bernhard zo leuk?
Vrijwilliger zijn is leuk omdat het jou voldoening geeft door een bijdrage te leveren aan de maatschappij, sociale contacten opbouwt en versterkt, persoonlijke groei stimuleert door nieuwe vaardigheden te leren, je zelfwaardering verhoogt, en het een gevoel van verbondenheid en geluk kan geven. Het contact met andere mensen en de waardering die je ontvangt, dragen ook bij aan het plezier in vrijwilligerswerk.
5. Ben je ook voetballend actief (geweest) bij Prins Bernhard?
In de zomer van 1974 ben ik lid geworden. Deze gebeurtenis staat mij nog helder voor de geest. De trainingen vonden destijds plaats achter in de hoek van veld 2. We maakten gebruik van gele en oranje rubberen ballen, die regelmatig buiten het veld in de doorns terechtkwamen. Dit leverde bij het ophalen vaak schrammen op. Destijds werden een aantal leeftijdgenoten uit mijn klas lid van de vereniging en speelden wij in de beginjaren samen in hetzelfde team. Het team bestond onder andere uit René van den Brink, Gert Schouten, Aart van der Zande, Andries van de Kolk en Gert Dibbet.
In 1978 was ik genoodzaakt te stoppen als gevolg van de ziekte Perthes (Legg-Calvé-Perthes). Deze zeldzame aandoening treft doorgaans jongens tussen vier en tien jaar en veroorzaakt een tijdelijke verstoring van de bloedtoevoer naar de heupkop, waardoor het botweefsel verzwakt en kan vervormen. Het “herstel” duurde vier jaar.
Daarna mocht ik weer rustig gaan voetballen, maar mijn oude niveau heb ik niet meer gehaald. Ik speelde vervolgens in alle juniorenteams en een tijd bij de lagere senioren.
6. Wat is je mooiste herinnering bij de vereniging?
Dit was de periode waarin Melis Burger als hoofdtrainer actief was. Onder zijn leiding werd het 1e elftal kampioen in het seizoen 1992/1993. Met drie touringcars, gevuld met spelers en supporters, reisde men naar Eibergen voor de laatste competitiewedstrijd op Sportpark De Bijenkam tegen S.S.S.E., waar het felbegeerde kampioenschap in de 4e klasse werd behaald en promotie naar de 3e klasse werd veiliggesteld. Deze gebeurtenis wordt beschouwd als een memorabel moment in de clubgeschiedenis.
7. Wat is je favoriete voetbalclub en speler, en waarom?
Mijn voorkeur gaat uit naar onze eigen club, waar ik inmiddels al 51 jaar in het bezit ben van een “seizoenkaart”. Door de jaren heen hebben er vele talentvolle voetballers gespeeld, maar als ik één speler moet uitlichten, kies ik voor Arend Dijkgraaf. Hij was een uitzonderlijke spits die zich na een bescheiden begin in de B-junioren (nu JO17) opmerkelijk snel ontwikkelde. Uiteindelijk werd hij een van de toonaangevende doelpuntenmakers in het regionale topscorersklassement.
8. Wat is het mooiste sportmoment dat je bij is gebleven?
Dat was de 21e etappe van de Tour de France in 1987, op de klim naar La Plagne, waar de Ierse wielrenner Stephen Roche na de finish aan het zuurstof moest omdat hij zichzelf zo had uitgeput dat hij instortte. Dit moment werd gezien als een cruciaal keerpunt in de etappe, waarna hij de leiding in het algemeen klassement overnam en uiteindelijk de Tour won.
Stephen Roche ging in die etappe extreem diep om tijd te pakken op zijn rivaal Pedro Delgado. Zijn inspanning was zo zwaar dat hij na de finish van zijn fiets viel en zuurstof kreeg toegediend.
Hoewel het beangstigend was, gaf deze rit Roche een cruciale voorsprong, waardoor hij de leiderstrui van Delgado overnam. Uiteindelijk won Roche de Tour de France van 1987, een triomf voor de Ierse wielersport. In datzelfde jaar won Roche ook de Giro d’Italia en werd ook wereldkampioen.
9. Wat vind jij de belangrijkste en mooiste kenmerken van Prins Bernhard als vereniging?
Het mooiste en belangrijkste kenmerk is de onderlinge binding met onze leden/vrijwilligers. De mensen binnen de organisatie en de samenwerking tussen deze mensen bepalen doorgaans in zeer grote mate het succes van de vereniging.
10. Welke verbeterpunten zie jij nog binnen de vereniging op het gebied van vrijwilligerswerk?
Verbeterpunten in vrijwilligerswerk liggen zowel bij de organisatie als bij de vrijwilliger zelf. Als vereniging zouden we kunnen verbeteren door duidelijke verwachtingen te scheppen, goede communicatie te voeren, vrijwilligers te waarderen en hun inzet te erkennen en te trainen.
Het behoud van vrijwilligers vormt een aanzienlijke uitdaging. De interne sfeer binnen de vereniging speelt hierbij een belangrijke rol.
11. Aan welke belangrijke vrijwilliger geef jij de vragenlijst door?
Stefan Dijkgraaf